HISTORIA KONI Z HISZPANII

Historia konia

Historia konia byłaby niekompletna bez konia andaluzyjskiego. Malowidła jaskiniowe przedstawiają konie w Półwyspie Iberyjskim w 30 000 r. p.n.e. W 450 r. p.n.e. były to najlepsze konie bojowe, żołnierze zazwyczaj jeździli wyłącznie na ogierach, a dziś większość hiszpańskich koni wierzchowych to ogiery. Hiszpańskie konie andaluzyjskie

W XIII wieku informacje o koniach przechowywali mnisi kartuzi, którym ufała szlachta. W XV wieku klasztory w Sewilli, Cazalla i Jerez utworzyły stadniny, dzięki czemu koń andaluzyjski stał się odrębną rasą. Zapisy rodowe rodu rozpoczynają się od ogiera El Soldado, który, skojarzony z królewskimi klaczami, dał ogiera założyciela Esclavo.

W XVI wieku konie andaluzyjskie uważano za najlepsze na świecie. Dzięki swojej sile, zwinności i szlachetności, były cenione przez panów i królów.

W całej historii koni, sztuka jazdy na koniach hiszpańskich była pasją wielu monarchów. Do Anglii trafiły one w XII wieku dla rycerzy wojennych, a za panowania Henryka VIII, królewskie stadniny w Tutbury i Malmesbury hodowały konie andaluzyjskie.

Koń hiszpański jest dziś bardzo podobny do tego z XVII wieku, kiedy to mistrzowie jazdy konnej chwalili jego niezrównaną jakość w szkołach średnich.

„Najszlachetniejszy koń świata, najpiękniejszy, jaki może być. Jest pełen ducha, wielkiej odwagi i potulny; ma najdostojniejszy kłus i najlepszą akcję kłusa, najszlachetniejszy galop i jest najpiękniejszym i najłagodniejszym koniem, a ze wszystkich najbardziej odpowiednim dla króla w dniu jego triumfu". ~ William Cavendish, książę Newcastle, 1667.

Jeździectwo hiszpańskieKoń nie rozwijał się jednak bez zagrożeń. W XVIII i XIX wieku andaluzyjskie konie były jeńcami wojennymi, a tylko jedno stado udało się ukryć przed Napoleonem, co uratowało linię rodową. Epidemia w 1832 roku poważnie zagroziła rasie, ale niewielka grupa, chroniona przez mnichów kartuzów, przetrwała.

Z czasem nacisk przesunął się na konie pełnej krwi angielskiej i konie gorącokrwiste, co zmniejszyło liczbę koni hiszpańskich. Rasa jednak odrodziła się, a Targi Koni w Sewilli w 1869 roku szczyciły się ponad dziesięcioma tysiącami koni.

Wpływy na inne rasy koni

Wiele ras koni zostało zainspirowanych krwią andaluzyjską. Należą do nich konie pełnej krwi angielskiej, kuce connemara, lipicany, neapolitańskie, kladrubskie i groningeńskie. Rasy niemieckie, oldenburskie, hanowerskie i holsztyńskie, a także holenderskie, gelderlandzkie i fryzyjskie mają krew hiszpańską. W Danii dominuje knabstruber i fryderyksburg. Konie rasy Alter Real Lusitano, Warlander (andaluzyjski/fryzyjski) i andaluzyjski/perszeron, znany jako koń hiszpańsko-normandzki, mają hiszpańską krew. Wiele ras amerykańskich ma hiszpańskie korzenie.

Umiejętności

Konie andaluzyjskie są niezwykle adaptowalne i potulne. Były wykorzystywane w wojnie, kawalerii, uprawie roli, walkach byków i jako konie pasterskie. Prawdopodobnie ich najbardziej znaną umiejętnością jest klasyczne ujeżdżanie. Ich talent do tej sztuki jest tak wielki, że coraz częściej wykorzystuje się je do produkcji potomstwa specjalizującego się w tej dyscyplinie. Ich zwarta budowa, inteligencja i energia sprawiają, że idealnie nadają się do skupionych ruchów i lekkości w terenie.

Siła i inteligencja sprawiają, że są popularne w filmach. W epickich „Gladiatorze" i „Braveheart" nie sposób nie zauważyć niezrównanego ognia i historii końskich oczu koni hiszpańskich. Wytrzymałość i odwaga klaczy i ogiera w „Legendzie" oraz w „Królu Arturze", „Elżbiecie", „Larze Croft" i „Wywiadzie z wampirem".

Były i pozostają oczywistym wyborem, nawet w przygodowych filmach fantasy, takich jak „Opowieści z Narnii" czy „Władca Pierścieni". Nie tylko ze względu na urodę, ale także odwagę, zwinność i posłuszeństwo idealnie nadają się do wymagających, hałaśliwych i zatłoczonych scen akcji. Gdy zaczniesz je zauważać w filmach, będziesz zaskoczony, jak wiele koni hiszpańskich jest w nich wykorzystywanych.

Koń andaluzyjski, w całej historii koni, pozostał taki sam od wieków. Wyjątkowy i niezrównany w elegancji i pięknie, łączy w sobie w równym stopniu ogień i majestat. Majestatyczny, żywiołowy i wszechstronny. To wierzchowiec godny króla.